"การเป็นนักมวยต้องไม่ขี้คลาด ต้องฝึกจิตใจให้เคยชินต่อความเจ็บปวดและอันตราย
โดยปราศจากความสะทกสะท้าน ความกล้าหาญเป็นพลังและอิทธิฤทธิ์ ซึ่งอาจอำนวยให้บรรลุตวามสำเร็จ
ไม่ว่าในการเล่นต่อสู้หรือการกระทำหน้าที่จริงจัง แต่ความกล้าหาญในการเล่นต่อสู้หรือท่ามกลางการศึกสงคราม
ยังไม่สำคัญเท่ากับความกล้าในธรรมจรรยา คือประพฤติตนเป็นคนตรงพูดจริงทำจริงให้เป็นที่เชื่อถือ
สำรวมตนให้พ้นจากความชั่วโดยอย่าเบียดเบียน ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ (อาจารย์จึงมีบุตรบุญธรรมและเลี้ยงสุนัข แมวไว้มากมาย)
วิชามวยเป็นศิลปะที่ต้องฝึกฝนอยู่สม่ำเสมอ อย่าได้หลงลืมตัวว่าเก่ง และจงระลึกไว้อยู่เสมอว่า "เกิดเป็นคน อย่าประมาทคน"
นักมวยที่คิดว่าตนเก่งและเที่ยวหาเหตุชกต่อยตีรันฟันแทงนอกสังเวียนหาใช่คนกล้าหรือคนเก่งไม่ แต่กลายเป็นคนเสเพลมีโมหจิตหาประโยชน์มิได้
คนเก่งหรือนักมวยที่แท้จริงจะไม่ตีหัวหมาหรือปาหัวใคร แม้มีผู้รังแกก็พยายามหักห้ามใจไม่กระทำตอบเพราะกลัวเสียเกียรติ (เมื่ออาจารย์ถูกผู้ร่วมงานไล่ชกอาจารย์จึงวิ่งหนี ท่ามกลางความแปลกใจและการนึกประณามของผู้พบเห็น ว่ามิเสียแรงเป็นครูมวยเสียเปล่า) ถึงคราวกล้าจึงกล้า เช่น เวลาอาสาบ้านเมือง และ
ถึงตัวจะตาย เกียรติประวัติของตนและวงศ์ตระกูลก็ยังคงอยู่ จงรักษาสามัคคีบำเพ็ญประโยชน์และรักชาติ ตลอดจนหลีกเลี่ยงเหตุการณ์อันไม่สงบ

   ในด้านการบำรุงรักษาร่างกาย ซึ่งเทียบได้กับตุ๊กตากลที่กระดุกกระดิกได้ เป็นของประหลาดน่าชมเชยก็จริงอยู่ แต่มีความมหัศจรรย์หลายร้อยเท่าพันทวี
เพราะมีโครงกระดูกถึง ๒๐๖ ชิ้น มีกล้ามเนื้อเส้นเอ็นสำหรับยึดยืดให้งอเข้าออกและหันเหไปได้ตามความปรารถนา มีเส้นเลือดโยงกันทั่วตัวเพื่อความอบอุ่นสดชื่น
มีหนังหุ้มบางบ้างหนาบ้างสุดแต่ส่วนของร่างกายที่ต้องใช้ตรากตรำ สำคัญยิ่งที่มีหัวใจ ไส้ทบ (ไส้เล็กขดเต็มช่องท้อง) มีสมองและประสาท
ฉะนั้นการฝึกฝนวิชามวยให้ลือชื่อจำต้อง "รู้ตัว" ของตนอย่างคร่าวๆเสียก่อนว่า มีส่วนอ่อนหรือที่สำคัญ และจุดตายเรียงรายอยู่ที่ไหนบ้าง
และในการต่อสู้จึงต้องมุ่งทำตรงจุดอ่อน ดูตัวอย่างช้างรูปร่างใหญ่โตแม้แต่ขนาดก้อนขี้ของมันก็เท่าหัวเรา หากได้ศึกษาจุดอ่อนของมัน
มนุษย์จึงขึ้นขี่คอมันและใช้งานจากมันได้อย่างสบาย ขอให้ลองคิดดูเถิด"

...สุนทราประกาศิตของอาจารย์กิมเส็ง...

(บทความจาก.. ปริทัศน์มวยไทย)